Historia Twierdzy Poznań

Historia Twierdzy Poznań

Pierwsze przymiarki i plany dotyczące fortyfikacji pojawiły się pod koniec 1815 roku.  Na wzniesienie Twierdzy na terenie miasta nalegał pruski generał piechoty Karl von Grolman. Był  on także autorem pierwszego szkicu, w którym przewidział ufortyfikowanie Wzgórza Winiarskiego i okolic klasztoru Reformatów. Wstępny plan przekazano inżynierowi V Korpusu Armijnego, który uzupełnił i dopracował plan Grolmana.

Ze względu na brak funduszy, budowa ruszyła dopiero w 1827 roku. W międzyczasie Karl von Grolman wprowadził do projektu nowe umocnienia z lewej strony miasta. Plan po kolejnych zmianach został oficjalnie  zatwierdzony przez Fryderyka Wilhelma 14 sierpnia 1828 roku.

Prace rozpoczęto dnia 23 czerwca 1828 roku. Wybuch powstania listopadowego w 1830 roku wstrzymał budowę, a niekompletna twierdza została wykorzystana do obrony. Po zakończeniu walk zbudowano Małą Śluzę. Na północy łączyła się ona z Fortem Winiary, a od strony południowej z Fortem Świętego Wojciecha. W latach 1834 – 1838 zbudowano Most na Cybinie, nazwano go Śluzą Katedralną. (więcej…)

Czytaj więcej

WYŻYNA KRAKOWSKO-CZĘSTOCHOWSKA

KRAKOWSKO-CZĘSTOCHOWSKA WYŻYNA rozciąga się od Krakowa po Wieluń (używana jest również nazwa Wyżyna Krakowsko-Wieluńska), zbudowana głównie z wapieni jurajskich. Ponad powierzchnią zrównania sterczą charakterystyczne, skaliste wzgórza tzw. ostańce. Najwyższe występują pod Ogrodzieńcem (504 m) i pod Ojcowem (502 m). Wyżyna od zach. kończy się stromą kuestą (krawędzią), a łagodnie opada ku wsch. W wapieniach rozwinęły się zjawiska krasowe. Najlepiej wykształcone formy występują w dolinie Prądnika (zob. Ojcowski Park Narodowy).

 

 

Różnice morfologiczne uwarunkowane budową geologiczną i stopniem denudacji, pozwalają wyróżnić trzy jednostki: Wyżynę Wieluńską, Wyżynę Częstochowską i Wyżynę Krakowską. Warta, przełamująca się pod Częstochową wąską doliną wciętą na głębokość 70 m. oddziela najniższą Wyżynę Wieluńską od Częstochowskiej. będącej pasmem wapiennym sięgającym po obniżenie w okolicach Wolbromia. Wznosi się ona od 300 do 450 m, lecz ponad tą wysokością górują kilkudziesięciometrowe ostańce.  Najbardziej urozmaiconą budowę ma Wyżyna Krakowska. Rozcina ją rów tektoniczny z rzeką Rudawą. Od południa ogranicza ją drugi rów którym płynie Wisła. Część wyżyny znajdująca się między rowami nosi nazwę Grzbietu Tenczyńskiego (401 m). Potoki Prądnik, Raclawka i Będkówka spływające na południe ku Wiśle tworzą głęboko wcięte. wąskie doliny o stromych, skalistych zboczach. Niski poziom wód podziemnych i nieurodzajne gleby powodują, że wsie (z wyjątkiem Wyżyny Wieluńskiej) rozciągają się głównie w dolinach potoków, nieraz na przestrzeni wielu kilometrów np. Sutoszowa, Jerzmanowice, Ojców. Atrakcją tej krainy skat są pozostałości wielu zamków i budowli obronnych na ostańcowych skałach. Najświetniejsze z zachowanych do dzisiaj to Wawel, Pieskowa Skała i Jasna Góra. Ponadto liczne ruiny zamków, m.in. Ogrodzien i ec, Olsztyn, Rabsztyn, Bobo-lice, Mirów, Ojców, Tenczynek, Lipowiec.

Najważniejsze miasta — Kraków i Częstochowa. Poza tymi miastami słabe zagospodarowanie turystyczne. Południowo-zachodnia część Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej uprzemysłowiona z ośrodkami w Jaworznie. Chrzanowie, Trzebini, Krzeszowicach i Olkuszu. Przez Wyżynę prowadzą dwa ważne szlaki turystyczne: Szlak Orlich Gniazd (czerwony, o dług. 164 km), i Szlak Warowni Jurajskich (niebieski, o dług. 163 km).

Czytaj więcej